!!~Dear Everyday & Every Time of my Life~!!

Dear-Dearest

 

.

"มันก็แค่ความฝัน มันกินไม่ได้"

.

ฉันนั่งคิดคำนี้มานานพอดู ก็นานพอๆกับที่ฉันเริ่มรู้ว่าตัวเองอยากจะมาเป็นครูสอนภาษาให้เด็กประถมอย่างจริงๆจังๆนี่ล่ะ

.

เพื่อนๆและญาติๆบอกว่า ความฝันของฉันฟังดูงี่เง่าเกินไปรึเปล่า พวกเขาบอกว่า ฉันมีทางเลือกที่ดีมากกว่านั้น ทางเลือกที่จะเรียนสายวิชาชีพที่เงินเดือนดีๆ และหางานได้ง่ายๆ โดยเฉพาะเมื่อฉันบอกว่าอยากเป็นครูบ้านนอกด้วยแล้ว สิ่งที่ตอบกลับมาก็มีเพียงเสียงหัวเราะ

.

ป้าอยากให้ฉันเป็นอาจารย์มหาลัยมากกว่า

.

ไม่รู้สินะ อาจเป็นเพราะมุมมองความคิดแตกต่างกัน

.

พวกเขาบอกว่า "อยากให้ฉันได้มีชีวิตที่ดีที่สุด"

.

แต่ฉันบอกว่า ฉัน "อยากให้เด็กพวกนั้นมีชีวิตที่ดีที่สุด"

.

ฟังดูน้ำเน่า แต่ฉันคิดแบบนั้น มันเป็นความฝันของฉัน

.

ความฝันที่จะได้สอนหนังสือเด็กๆ ได้พัฒนาชนบท ได้รู้จักชีวิตในมุมมองที่ต่างออกไป ได้เป็นส่วนร่วม ได้ช่วยแก้ปัญหา ได้วางระบบการศึกษาที่ดี ได้จับมือน้อยๆนั่นเขียน abc ได้ให้ความรักที่จริงใจ ได้สร้างอนาคตดีๆให้พวกเขา

.

ฉันอยากร่วมแก้ปัญหา เพราะบางครั้งก็ยังสงสัย ว่าอะไรทำให้ระบบการศึกษาไทยล้าหลังกว่าเมืองนอก ทั้งๆที่วิชาความรู้เราแน่นกว่ามาก...ฉันคิดว่าเพราะเราไม่เคยสอนให้เด็กได้ลองปฏิบัติดูจริงๆเลยสักครั้ง

.

ฉันอยากจะให้อะไรที่มากกว่าความรู้ ฉันอยากจะให้ศีลธรรม ให้กำลังใจ ให้ความรัก ให้โอกาส ให้ทุกๆอย่างที่เด็กต้องการ ฉันอยากเป็น แม่คนที่สองของพวกเขา

.

ฉันอยากเป็นครูที่ดี แต่ฉันไม่มั่นใจว่าจะทำได้จริงหรือเปล่า สิ่งเดียวที่ฉันทำได้คือตั้งใจเรียน แล้วก็นั่งจดลักษณะของครูที่ฉันชอบลงในสมุดโน้ต

.

บางคนสนับสนุนฉัน บางคนก็ไม่เห็นด้วย คงเป็นเพราะเรื่องของมุมมอง...

.

มีเพื่อนของฉันคนนึง เธอเป็นคนเก่ง เก่งมาก แต่ติดอยู่ที่ว่า ชอบพูดว่า "เราทำไม่ได้หรอก มันยากเกินไป มันเป็นไปไม่ได้"

.

และเมื่อไม่เชื่อว่า "เป็นไปได้" จะมีอะไรที่เป็นไปได้หรือ?

.

หรือว่าฉันอยู่ในจินตนาการมากเกินไป

.

หรือบางทีอาจเพราะคิดมากเกินเด็ก แต่การทำตามสิ่งที่ตัวเองฝันก็สำคัญนะ

.

เพราะไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไหร่ ถึงต้องทำสิ่งที่อยากจะทำให้ได้ แม้ว่าจะมีใครว่ายังไงก็ตาม

.

ดื้อดึงเกินไปรึเปล่า?

.

.

.

.

มันก็แล้วแต่มุมมองล่ะมั้ง